Au Pair in Parijs

Thanks! Danke! Uhh... Merci!

Lieve allemaal,

Struinend over de immense kerstmarkt op de Champs-Elysées, kan ik de gedachte aan die oude man die nu ontzettend hard aan het werk is in Nederland, niet onderdrukken. Nationaliteit ontmaskerd, ik mis Nederland op dit moment. De sfeer, de warmte van Sinterklaas is hier alleen terug te vinden in het hoekje links achterin in de HEMA op Saint-Lazare, waar de stroopwafels, pepernoten en chocoladeletters liggen. Volgens mij snappen de Fransen er zelf vrij weinig van, maar voor mij is het een heilig plekje. Vol vaderlandse trots hebben Sarah, Julia en ik afgelopen week lootjes getrokken om zoals in Nederland ook hier diehard aan de slag te gaan met papier, schaar, lijm en een woordenbrij die (met een Frans tintje) toch iets moois voor Sinterklaas moeten opleveren.

Aangezien ik in mijn vorige blog gebleven was bij het feit dat mijn moeder langs kwam, zal ik jullie niet langer in spanning houden. Anders dan toen Yoran en Yaël hier waren, hebben wij het heel rustig aan gedaan. Ik vond het leuk haar alles te laten zijn. Ik ben al redelijk gewend aan het leven dat ik hier leid, maar dat betekent niet dat het een normaal leven is. De snelheid waarmee alles hier gaat, de drukte, de mensenmenigtes, het openbaar vervoer, het geluid, de geuren. Het kan overweldigend zijn. Door mijn moeder mijn wereld te laten zien, zag ik het ook vanuit haar ogen. Een mooie gewaarwording waardoor ik Parijs als het ware weer opnieuw ontdekte.

Toch kwam er ook aan dat bezoek weer een eind. Maandagmiddag heb ik haar weer op de trein naar huis gezet, met een "Ik zie je over zes weken weer, tot snel!" en een knuffel. Zes weken is minder lang dan drie maanden, kunnen we allemaal concluderen.

Voor mijn moeders beleving van dat weekend, kun je naar haar eigen blog gaan: http://miekedewit.blogspot.fr/2012/10/naar-parijs.html?spref=fb

Veel tijd om bij het afscheid stil te staan had ik gelukkig niet, want enkele uren daarna had ik al met Hannah afgesproken. Met twee grote weekendtassen en een dosis adrenaline gingen we na wat gegeten te hebben in Parijs, op weg naar Aéroport d'Orly. Deel van de ervaring, maar zeker niet aan te raden, overnachtten we op het vliegveld. Of iets wat daarop leek. Om 5 uur inchecken, en hop het vliegtuig in. Frankrijk weer uit sinds vier maanden, en dat voelde goed!

Berlijn stond gelijk aan pure vrijheid, geen verantwoordelijkheid, reizen, drank (sorry mam!) en een ontzettend leuke groep mensen die we hebben ontmoet. De "crew" bestond uit Canadezen, Australiërs, Amerikanen, een Britse en ikzelf natuurlijk. Tot in de vroege uurtjes waren we terug te vinden met kaarten en alcohol, waarna iedereen overdag weer lekker toeristisch ging doen. Op de fiets hebben Hannah en ik het grootste deel van de stad gezien. Geweldig vond ik dat.

De frisse wind door je haren, je benen doen het trapwerk (natuurlijk heb ik makkelijk praten als Nederlandse) en gewoon genieten. Currywurst, bier, apfelstrudel. Berlijn had het allemaal.

Aangezien deze week zo leuk was, en we het moment van vertrek zo lang mogelijk wilden uitstellen, hebben we toen redelijk impulsief besloten mee uit te gaan met de crew in de nacht dat we moesten vertrekken naar Parijs. Aangezien het die week Halloween was geweest, zijn we als een stel katten, rendieren, en konijnen de stad in gegaan.

Om vier uur 's nachts, na echt een geweldige nacht waarvan ik nog lang niet wilde dat die eindigde (ik moet het Berlijn nageven, ze kunnen er daar wat van) zijn we met de taxi naar het vliegveld gesjeesd. Dat moet toch wel een verrassend gezicht zijn geweest, aangezien we allebei nog helemaal geschminkt de beveiliging doorgingen.

Eenmaal weer in Parijs hakte de realiteit weer hard in. De hele tweede week van de herfstvakantie moest ik 24/7 oppassen. Een overgang van mijn eerste week vakantie naar mijn tweede week non-stop werken was er niet. Dat was even slikken.

Toch heb ik ook met de kinderen die week leuke dingen gedaan. Samen koekjes bakken, de plaatselijke crêperie bezocht om te lunchen, laat naar bed. Het hoogtepunt was toch wel om samen met Hannah en haar kinderen naar de bioscoop in La Défense te gaan. Met vijf kinderen onder onze hoede zijn we daar naar Astérix et Obélix gegaan. Ontzettend grappig voor ons ook, aangezien alle Britse stereotypen en clichés erin naar voren komen. Soms klonk alleen onze lach door de zaal en keken de kids ons raar aan. :-)

Toegegeven, ik vond het fijn toen school weer begon voor de kinderen. Lekker weer met vriendinnen afspreken in Parijs, mijn eigen plan trekken, doen wat ik leuk vind. Dat had ik wel gemerkt in Berlijn. Die vrijheid is goud waard. En dus heb ik ervoor gekozen niet meer door te gaan met Franse lessen, maar mijn creatieve kant meer de ruimte te geven. Al na de eerste twee weken Franse les merkte ik dat ik in de praktijk zo ontzettend veel meer geleerd had. Daarnaast was 6 jaar vwo wel genoeg om me te realiseren dat schoolbanken even niets meer voor mij zijn.

Meer gaan schilderen, een beetje op de piano pingelen, een cursus fotografie gaan volgen. Ronddwalen door Parijs. Ik kom er wel uit.

Afgelopen week zijn er een paar Australiërs die ik in Berlijn heb ontmoet, naar Parijs gekomen. Super leuk om ze weer te zien! Het maakt dat ik ook wil gaan reizen, nieuwe plekken zien, mensen ontmoeten. De wereld veroveren. Wie weet waar ik over een jaar zit, een grappige gedachte die vaak door me heen schiet.

Parijs is daarentegen nog lang niet saai. Gisteren was het prachtig weer. Een helder blauwe hemel en een zonnetje dat langzaam begint te zakken. Ik vind mezelf liggend op een bank aan de kade van de Seine, ogen dicht. Sarah naast me, allebei naar muziek van U2 luisterend. Tevreden en gelukkig, concluderen we allebei.

Natuurlijk is leven in het buitenland geweldig, I'm having the time of my life, dit is wat ik altijd al gewild heb. Toch mis ik kleine dingetjes waar je normaal gesproken nooit bij stilstaat. De platheid van Nederland, de dampende pan stamppot, pyjamadagen en verse melk. Goedkope broodjes, de bibliotheek en mijn goudvis.

En dus tel ik af tot 21 december, als ik 's avonds na vier maanden weer op Nederlandse bodem sta.

Tot die tijd ga ik me echter niet vervelen, geen zorgen. De dagen zitten propvol, er worden talloze leuke dingen gepland en de dagen lijken te kort te zijn voor de wilde plannen die zich alsmaar opstapelen. Een daarvan is het concert van Ben Howard, waar ik 11 december met Sarah en Julia naartoe ga. Net zoals Lianne la Havas, mag ook deze niet over het hoofd gezien worden. Give it a go :-)

Ik houd jullie op de hoogte!

À bientôt :-)

Bisous, Hanan

" 'Anan on fait l'orchestre?"

Bonjour à tous,

Muziek van Le Fabuleux Destin d'Amelie Poulain schalt uit mijn iPhone. Voor mij geven Aliénor en Donatienne zich helemaal over aan hun Ukulele (de viool) en een set kaarsen, een schaal en een omgekeerde beker (het drumstel). Ik dirigeer alsof mijn leven ervan afhangt, handen heftig meebewegend op de muziek. Een succesvolle band is geboren: l'Orchestre des Fous*.

Naast mijn opbloeiende carrière als bandlid, gaat het echte leven natuurlijk ook gewoon door. Vaucresson kleurt langzaam geel en rood; ook hier is de herfst aangebroken. Druilerige dagen worden verlicht door het feit dat we ons onderweg naar school of het culturele centrum nooit vervelen. Auto's in verschillende kleuren worden enthousiast gezocht, "Je vois, je vois que tu ne vois pas" wordt snel begrepen en de kleuren vliegen in het rond.

Daarnaast leert Donatienne dit jaar hoe te lezen. Fascinerend om mee te maken, omdat de methode net iets anders is dan ik gewend ben, en natuurlijk geldt dat ook voor de taal. Er worden haar tot en met december woorden aangeleerd die ze moet onthouden en herkennen. Het is dus een kwestie van stampen. Maar dan is de consequentie wel dat ze niet écht leert lezen; ze gokt en als ze een woord niet kent vindt ze het heel moeilijk door te lezen.

Toch oefenen we elke dag, onderweg. Alles wat los en vast zit wordt in mootjes gehakt en langzaam uitgesproken. "Ba-ti-...ment, batiment!", een grote glimlach volgt. Er gaat een wereld open voor de jongste Rouvroy.

Ook ik heb een nieuwe verslaving gevonden: de gratis metrokrantjes die op elk station te vinden zijn. Elke dag weten ze het zo te schrijven dat er ontzettend veel interessante stukken in staan. Hetgeen waar ik heel blij mee ben is het internationale gehalte ervan. Vetgedrukte koppen als "Le Come-Back d'Obama?" heb ik, zonder het zelf gemerkt te hebben, gemist. Ook al woon ik in Parijs, het lijkt een soort van bubbel te zijn. Nieuws wordt niet echt gekeken, en als het al wordt gekeken is álles in het Frans. Alles wordt dus gesynchroniseerd. Zelfs als Obama spreekt, wordt de Franse vertaling eroverheen gesproken, wat maakt dat je twee stemmen hoort, waarvan het Frans de overhand heeft. Pas in dit soort situaties merk je hoe internationaal gericht Nederland is. Geniet er dus maar van namens mij! :)

Natuurlijk wist iedereen al dat Parijs de place to be is. Ook onder artiesten is dat algemeen bekend, wat ervoor zorgt dat eigenlijk alle artiesten in onze schoot geworpen worden. Tickets voor het oprapen voor alle shows die hier dagelijks te bewonderen zijn. Zojuist kreeg ik een berichtje uit Nederland dat de Rolling Stones hier in een klein zaaltje zijn opgedoken en een show van 15€ per persoon  geven. Alles kan in Parijs.

Ook ik profiteer van het feit dat er hier veel artiesten even een pitstop maken. Drie Hollandse meiden stonden gisteren met in-de-wachtrij-opgemaakte rode lippen te popelen om Lianne la Havas te bewonderen in La Cigale, hartje Montmartre. Samen met Sarah en Julia stond ik voor de Bühne te juichen, te dansen, te klappen en te zingen omdat deze Britse zangeres gewoon geweldig is. Voor wie haar nog niet kent, dit is je kans: trakteer je oren even op wat mij betreft het neusje van de zalm qua Britse muziek van dit moment.

De Fransen hebben dat blijkbaar nog niet gedaan, aangezien ik eigenlijk alleen maar andere talen dan le français heb gehoord. Voor ons stond een Britse homo (no offence, maar het spatte er vanaf), waaraan we vroegen een foto van ons te maken. Bij het horen van onze nationaliteit, vertelde hij ons meer dan enthousiast dat zijn opa ook Nederlands is. En daarbij vormde zich natuurlijk al één common interest: stroopwafels. Als echte sisters in arms hebben we hem ons waardevolle Hollandse pareltje prijsgegeven, het bestaan van de HEMA in Parijs.

Hij heeft, naast Lianne, onze avond omgetoverd tot een echt feest.

Wanneer de vakantie in Nederland net is afgelopen, begint hij hier morgenavond. More than wanted want het leven als au pair is ook wel zwaar. Het opvoeden van drie Franse dames, het volgen van een Franse taalcursus en het hebben van heel veel hele lieve vriendinnen die ik het liefst elke dag zou willen zien, eist ook eens zijn tol.

Maar stilzitten zal er niet van komen, morgen komt mijn maman namelijk langs voor een weekendje Paris. Nu hopen dat Parijs bestand is tegen twee pittige tantes als deze.

En dan is het feest nog niet afgelopen; dinsdagochtend vertrek ik samen met Hannah met het vliegtuig naar Berlijn! Het bier staat al koud en de currywurst ligt al te knapperen. Wij zijn er klaar voor!

Natuurlijk horen jullie snel meer vanuit alle hoeken van Europa.

Ik hoop dat het ook allemaal goed gaat met jullie!

Bisous, Hanan

*"Het orkest van de gekken"

Ps. Voor iedereen die geen enkel verhaal van mijn reisblog wil missen: je kan je mailadres invoeren aan de rechterkant van dit verhaal, en dan krijg je elke keer automatisch bericht als er weer een nieuw verhaal is verschenen.

Une nouvelle vie

Bonjour à tous,

"28-09-2012

Vrijdagavond 22.07, Gare du Nord.

Waar de rest van Parijs te uitgestorven is voor dit uur, bruist het leven hier nog helemaal. Mensen die dierbaren, geliefden, bekenden, collega's op komen halen van treinen die aankomen uit Engeland, Duitsland en Nederland, staan ongeduldig op hun tenen om over elkaar heen te kijken als er weer een stroom passagiers uit een trein komt lopen.

Ik kan niet meer wachten tot het mijn beurt is dat ook te doen!"

Even daarna zag men bij het aankomen van de Thalys uit Amsterdam, twee jongens uitstappen. Jongens die, bij het zien van hun zus, begonnen te rennen. Twee maanden zijn langer dan je zou denken.

Mijn kamer heeft dat weekend geleden onder Yaël en Yoran, en de daarbij horende stinksokken, snoeppapiertjes, kruimels en rondslingerende objecten in het algemeen. Maar ik vond het geweldig, je kon in ieder geval duidelijk merken dat ze er waren!

Ook Parijs heeft het gemerkt, trillend op haar grondvesten toen we binnen twee dagen eigenlijk ALLE toeristische bezienswaardigheden hebben verslonden. Even een baguette eten op de trappen van de Grande Arche, het volgende moment stonden we voor de Mona Lisa, waarna we meteen weer doorgingen naar de Sacre Coeur aan de andere kant van Parijs.

Met jongens komt ook een niet te stillen honger, dus waren we vaak terug te vinden met een crêpe, McDonald's voorraad of een beker van de Starbucks. Van een economische crisis was dat weekend in Parijs even geen sprake.

Als afsluiter van het weekend beklom de lift voor ons de Eiffeltoren, dat ons een prachtig uitzicht over de stad by night gaf. Conclusie: het was een fantastisch weekend!

De volgende morgen vertrok ik 's morgens vroeg voor mijn eerste schooldag. En met mij vele anderen. Hoe dichter ik bij het schoolgebouw kwam, hoe meer medestudenten ik zag; rugzak aan, zoekende blik op. Uiteindelijk zijn we met een hele meute het gebouw in gegaan. Mijn klas bestaat uit één jongen en voor de rest allemaal meisjes. Allemaal zijn we au pairs, en het overgrote deel is Duits. Aangezien er alleen Frans in de les gepraat mag worden, en het toch aanlokkelijker is om in je moedertaal met een landgenoot te praten, moet elke andere nationaliteit naast één of twee Duitse meisjes (of een jongen) zitten. Wij; twee Braziliaanse, een Poolse, een Colombiaanse, een Amerikaanse en ik, moeten het Duitse gehalte van de klas een beetje naar beneden halen. Ik voel me op deze momenten redelijk exotisch qua nationaliteit moet ik zeggen.

De lessen waren leuk deze week, alleen het idee van "naar school gaan" en huiswerk opkrijgen was natuurlijk weer wennen. Uiteraard ben ik verwend geraakt na een maand lang gaan en staan waar ik wil in mijn vrije tijd. Het zal mijn Frans echter alleen maar goed doen dat ik nu naar school ga!

Mijn favoriete constructie van dit moment in nog steeds "On va" + heel werkwoord, het handigste woord dat ik ken is "truc" (ding) en de aanduidingen die ik het meest gebruik zijn "là" (daar) en "ça" (dat). Verder zijn de drie A-woorden die ik het meest gebruik "attention", "attend" en "arrêt".

"Dépêchez vous" is aan de orde van de dag, maar dat zal wel zo blijven :).

Deze week was niet een van de gemakkelijkste bij het gezin. Het scheiden, of juist combineren, van werk en privé veroorzaakte moeilijkheden voor mij waardoor ik niet lekker in mijn vel zat als het op werk aankwam. De zakelijke aanpak die op me werd uitgeoefend paste niet goed bij het feit dat ik hier ook in huis woon, en ik hier dus ook een deel van mijn vrije tijd doorbreng (waarin ik dus eigenlijk niet hoef te werken). Gelukkig is er een medicijn dat altijd goed werkt: Parijs.

Even lekker bijkletsen in ons stamcafé met Sarah en Julia. Lunchen in een Belgisch restaurant (ik heb hier de vreemdste hamburger ever gegeten, het zal wel aan de Belgen liggen) met Hannah. Zelfs het rennen door de stations om nog net de trein te halen geeft een goed gevoel.

Donderdagavond ben ik met Hannah naar de opera geweest. De kaartjes die Damien en Raphaëlle mij gegeven hadden, waren voor Les Noces de Figaro van Mozart. Nét op tijd kwamen we het gigantische theater binnen stappen, waarna we onze plaatsen niet konden vinden. In de pauze stapten we op een werknemer af, die ons een verdieping naar boven wees. Daar aangekomen werden we weer naar beneden verwezen. De vrouw die we daarna tegemoet liepen, verwees ons naar de stoelen en de televisie aan de rand van de gang, aangezien het stuk alweer was begonnen. Onze eerste aanmerking met Franse rudeness! We waren duidelijk niet op onze plaats maar werden toch niet goed geholpen en letterlijk aan de kant gezet. Geen nood, Hannah en ik verzonnen gewoon iets anders leuks. In kokerrokjes en op hakken huppelden we naar de Marais, om daar om tien uur 's avonds nog eens goed te gaan avondeten bij het restaurant dat duidelijk voor ons geschapen is: Chez Hanna.

Maar laat dit tussen ons blijven; we hebben onze host parents namelijk braaf verteld dat het stuk prachtig was en dat we precies de goede plaatsen in de opera hadden! :)

Zaterdagnacht stond in het teken van "La Nuit Blanche". Een nacht vol met muziek, kunst en cultuur.

Samen met Sarah, Julia, Sammy en Caroline heb ik als een van de enige blanken (en blondines!) achter een Afrikaanse/ Braziliaanse muziekgroep vol trommels gehuppeld. Wat een sfeer creëerde dat! Door de verlichte straten van de Marais en Les Halles ontstond een heuse optocht.

Naast deze band stonden er nog meer muziekgroepen op te treden op straat. Elk genre werd vertegenwoordigd, zo kon je namelijk ook in de kerk naar orgelmuziek luisteren. Ieder zo zijn ding.

Ondanks zeiknatte schoenen (voor het weer hoefde je deze week niet naar Parijs te komen) hebben we afgesproken hier volgend jaar voor terug te komen naar Parijs!

Op naar nieuwe avonturen!

Bisous, Hanan

Il ├ętait une fois...

Bonjour à tous,

Er was eens, in een land ver ver hiervandaan, een prinses. Ze woonde in een groot kasteel met drie andere kleine prinsesjes onder haar hoede. Elke keer als de drie kleine prinsesjes naar de prinsessenschool gingen, ontsnapte de prinses uit het kasteel en stapte in haar koets, die haar razendsnel meenam naar een grote, spannende, bruisende stad die haar al snel helemaal in zijn greep had. Parijs.

De stad slokt je op, je wordt ondergedompeld in verrassingen, bijzonderheden, toeristen, grootsheid. Maar alleen als je ervoor openstaat, als je als een kameleon opgaat in de bevolking zie je de échte pracht en praal van Parijs. De jongen naast je die een woordenboek leest alsof het een boek is. Het contrast tussen de traditionele groep Thaise monniken wandelend door het moderne La Défense. Orthodoxe joden die met elkaar in een cirkeltje staan, een ervan blazend op een ramshoorn voor het joodse Nieuwjaar in Le Marais, de joodse buurt. Reizend rond 9 uur 's ochtends, wanneer alle Parijzenaren naar hun werk gaan, en het grootste deel van de reizigers in pak gekleed is in plaats van met een grote camera om de nek en een kaart in de hand. Het galmende geluid van muziek door de metrotunnels van een klein orkest dat zich heeft opgesteld in een van de vele ondergrondse gangen.

De oh zo stille, oude begraafplaats van Montmartre, te midden van de wijk die krioelt van de toeristen. De vrouw die opeens naast je in de metro zit, lezend in een Russisch boek. De weerspiegeling van de opkomende zon in de Seine 's ochtends vroeg, wanneer je op een bankje op Pont Neuf zit.

Maar ook de vele soldaten die hier met geweer in de hand rondlopen, vooral op stations. Even een reminder dat dit echt een wereldstad is. Toch merk je weinig van die druk op de stad als je ronddwaalt door de Marais, tot nu toe mijn favoriete deel van de stad. Gevuld met smalle straatjes, authentieke gebouwen en kleine boetiekjes, wandel ik er vaak zonder echt doel, maar meestal met een crêpe, puur genietend rond. Toen ik met Hannah de hele dag in Parijs doorgebracht had, zijn we hier gaan eten bij "Chez Hanna" (hier is natuurlijk geen uitleg voor nodig), een Israëlisch restaurant. We hadden een hele leuke dag achter de rug vol met belevenissen door heel Parijs. Zo werden we in Montmartre tegengehouden door een groepje verklede mensen. Een daarvan ging bijna trouwen en dit was dus zijn vrijgezellenfeest. Aan ons de vraag of we hem even op zijn wang konden zoenen. Natuurlijk, we zijn nu toch in Parijs. Bijkomstigheid was nog dat ze onze lengtes wilden opmeten. Die bleken hetzelfde te zijn. En dat was niet het enige wat we gemeen hebben. De liefde voor reizen, de wereld zien, zit er bij ons allebei in! Al snel werd besloten om samen een aantal Europese steden te gaan bezoeken dit jaar, als we dan toch internationaal bezig zijn. Berlijn is inmiddels al geboekt voor de herfstvakantie!

Afgelopen dinsdag wilde ik samen met Sarah, een andere Nederlandse au pair, naar het Louvre gaan omdat we allebei kunstfan zijn. Het Louvre bleek dicht te zijn, toch hadden we er alsnog afgesproken. Op mijn weg ernaartoe bleken verschillende doorgangen naar het binnenkoer afgesloten te zijn door politie, gendarmerie en zelfs het leger. Nou dat leek me toch wel een beetje overdreven om aan te geven dat het Louvre gesloten was. Tóch een weg naar het binnenkoer kunnen vinden, waarna ik erachter kwam dat het grootste deel daarvan volledig afgesloten was met behulp van een omheining. Het krioelde er van de beveiliging. Die avond vertelde ik Damien over alle beveiliging. Hij knikte en vertelde me dat daar vanochtend François Hollande de Islamitische sectie kwam bewonderen. Ik heb de president van Frankrijk dus op een haar na gemist, maar niet getreurd: ik heb nog een heel jaar lang.

De andere kant van het leven van een au pair gaat met ups en downs. Vorige week was de adrenaline even weg en de energie al helemaal. Het grootste deel van de week heb ik het rustig aan gedaan met af en toe even bijslapen.

Valentine is nog regelmatig (bijna elke dag) aan het puberen, wat mij kroont tot een ware politieagent. Ellenlange discussies over niets, plotseling gevolgd door een humeuromslag van hier tot Tokio. Dan hebben we opeens weer een gezellig gesprek en is er weer respect. Hetzelfde geldt voor Donatienne. Humeuromslagen zijn aan de orde van de dag en ik mag nu harder geschud inzetten: de "Hoek". Een hoek van de kamer om rustig te worden en na te denken wat er zojuist mis gegaan is qua gedrag. Zodra het allemaal weer op een rijtje gezet is, spelen we samen soms wel een uur lang memory, bellen we met Harry Potter of verslinden we de boeken van Winx Club.

Geen humeuromslagen voor Aliénor. Altijd een goed humeur, altijd kusjes en knuffels. Altijd gezellig kletsen. Laatst heb ik de taal van Mars van haar geleerd, je weet wel, die planeet. Het maakt niet uit wat je eerst zegt ("n'importe quoi"), maak het zo onverstaanbaar als je zelf wilt, als het maar wordt gevolgd door het woord "confiture" (jam). Binnen 5 minuten had ik een nieuwe taal onder de knie, stiekem hopend dat het Frans ook zo simpel was.

Toch gaat mijn Frans in een razend tempo omhoog. De schakel tussen de drie talen die ik dagelijks spreek is makkelijker te bedienen. Langzamerhand vergeet ik steeds meer woorden uit het Nederlands en moet ik wat langer nadenken over hoe ik mijn zinnen daarin formuleer. Wanneer volgende week school voor mij begint, zal het zeker nog vaker voorkomen dat ik woorden sneller in het Frans weet dan in het Nederlands.

Damien vraagt mij dagelijks of ik nog iets nodig heb uit de supermarkt, of er iets is wat ik nog mis in mijn nieuwe leven hier. Het grootste deel van de tijd is het antwoord nee; ik red me prima hier met de dingen die ik heb en ben er al volledig aan gewend. Toch schoot er me deze week iets te binnen: Hollandse jonge kaas. Een missie die Damien tot op deze seconde uitstekend volbrengt. Het huis ligt nu vol met stukken Gouda ("Goeda" hier) en ik vind het geweldig!

Volgende week komt er nog meer Hollands in huis: Yaël en Yoran komen van vrijdagavond tot en met maandag! Voor de nieuwsgierige lezer: Yaël en Yoran zijn mijn twee broer(tje)s. Parijs kan zich dus maar beter voorbereiden op zoveel Hollands geweld.

Bisous,

Hanan

ps. de titel "Il était une fois...." betekent "Er was eens...". Geen dank.

Paris vs. Hanan

Bonjour à tous,

Paris, je t'aime! Paris je t'adore!

Zondagochtend ben ik samen met Valentine vanuit Chatellerault om 8 uur ‘s ochtends op de trein naar Gare Montparnasse, Parijs, gezet. Na anderhalf uur door het Franse land geraasd te hebben, kwamen we aan en ik was verkocht. Verliefd op de drukte, de mensen en de kosmopolitische uitstraling!

Ik woon het komende jaar in Vaucresson, een buitenwijk van Parijs. Het huis van de familie Rouvroy ligt praktisch naast het spoor, dus elke keer als er een trein langs komt gaan er trillingen door het huis. Voor een exacte weergave van hoe dat er ongeveer aan toegaat, kijk Harry Potter 3 (het stukje waar Harry (natuurlijk) op het station verblijft). Het mooie daarvan is wel dat ik maar 5 minuten hoef te lopen om de trein naar Parijs te pakken.

Ik heb die dag heel even het huis gezien (ik heb een mooie grote kamer met badkamer) in Vaucresson, waarna ik al heel snel in de trein werd gedropt omdat ik een afspraak in het centrum had met andere Nederlandse au pairs. Nou moest ik niet teveel nadenken over het feit dat ik alleen in de trein zat, en mijn weg probeerde te vinden in het metronetwerk van Parijs, anders had ik het nooit gedurfd! Uiteindelijk toch gelukt met een redelijk toeristische uitstraling (kaarten in de hand, verdwaald om je heen kijken, midden op de weg stoppen om toch maar de andere kant op te gaan), en ik beloofde mezelf dat daar snel verandering in zou komen.

De meeting met de andere Nederlandse au pairs was ontzettend leuk, ik was al bang dat ik het Nederlands verleerd zou zijn. Nou werd ik er wel een paar keer op betrapt dat ik automatisch Franse stukken tussen mijn zinnen plakte, maar dat nam ik aan als een groot compliment :). We hebben die dag maar even de toeristische route afgewandeld, zodat we snel aan de leuke afgelegen stukken kunnen beginnen!

De dag daarna begon het wennen echt weer, toen Raphaëlle en Damien naar hun werk gingen en ik alleen thuis bleef met de kinderen. De heimwee speelde weer op en het hielp ook niet echt dat het eten koken niet helemaal soepel verliep. Mijn kookkunsten (die toch al niet helemaal top zijn) worden hier hevig op de proef gesteld omdat ik tegelijkertijd ook nog op een paar kinderen moet passen of ze in bad moet doen. Internet is hier de redding voor en ik beken zonder schaamte dat ik elke keer als ik moet koken even een berichtje naar het thuisfront stuur met de vraag om het zus of zo moet (klein voorbeeldje: "NOODGEVAL, de pan stroomt over, wat doe ik fout??" credits naar jou mam for saving me in this case!).

Dinsdag begon school voor de kinderen en gelukkig hoefde ik het nog niet alleen te doen. Raphaëlle en Damien gingen ook mee om de kinderen uit te zwaaien. Ik heb er meteen een oppasadres bij gekregen van 4 kinderen, dus ik ben benieuwd!

Daarna ben ik naar een station net voor centrum Parijs gegaan om een metrokaart te fixen, alleen werd ik weer weggestuurd omdat ik niet de goede documenten bij me bleek te hebben. Domper! Volgende missie was om de test te maken bij France Langue (een talenschool). Het was me gelukt er met de metro te komen, en ik volgde de route naar het adres dat de Franse au pair organisatie me had gegeven. Dit bleek niet het goede adres te zijn, dus vroeg ik aan iemand waar het dan wel was. Eenmaal daar aangekomen stonden er 40 mensen vóór mij in de rij om de test van één uur te maken. Dat ging dus ook niet door omdat ik de kinderen dan niet op tijd van school af kon halen.

Terug in Vaucresson stond ik de kinderen op te wachten voor hun school. Naast mij stonden nog twee meisjes van mijn leeftijd, en één blik naar elkaar zei al genoeg: we wisten van elkaar dat we au pairs waren. Meteen een gesprek aangegaan, het bleken een Engelse en een Duitse te zijn. Ik had al met ze gemaild dus eigenlijk wisten we al van elkaar wie we waren. Het werd nog leuker, toen "mijn" kinderen met Hannah's (de Engelse) kinderen aan kwamen lopen. Het blijken vrienden van elkaar te zijn! Dus nu gaan ‘Anna en ‘Anan elke keer met hun kinderen na school naar het park.

Woensdag is normaal gesproken de dag van activiteiten voor Aliénor en Donatienne, maar omdat het de eerste week is, waren er dit keer nog geen activiteiten en was ik de hele dag met ze alleen.

Donderdag ging ik nadat ik de kinderen naar school had gebracht, al vroeg richting Parijs.  Om iedereen nog een beetje meer jaloers te maken: elke keer als ik naar Parijs reis, zie ik de Eiffel toren opdoemen uit de mist (smog). Prachtig!

Eerst weer de metrokaart proberen te regelen in St Cloud, en het lukte dit keer! +1 voor Hanan. Daarna snel door naar France Langue om de test te maken, wat er ook voor nodig was. Gelukkig was het nog niet druk en heb ik meteen leuke mensen leren kennen. De test ging erg goed en ik heb me onmiddellijk ingeschreven. Eindelijk was dat allemaal geregeld! Daarna binnen vijf minuten bij de Eiffel toren uitgekomen en ik kon overal weer van genieten. Wat een luxe om hier een jaar lang te mogen wonen. Om mijn belofte van een paar dagen terug na te komen, stopte ik mijn kaart van Parijs in mijn tas, zonnebril op, blik op oneindig, en doen alsof ik weet waar ik naartoe loop. En het werkte! Er werd me meteen gevraagd welke kant dit en dat op was. Het nadeel van eruit zien als een Parisienne, maar met een Frans van niveau B1+, is dat ik nog niet echt antwoord kon geven. Maar dat is de volgende missie!

Vandaag ben ik met alle andere au pairs uit Vaucresson naar La Défense gegaan om daar te chillen. Was heel gezellig en ik heb er nog meer (lokale) contacten bij!

Morgen ga ik met Hannah Montmartre onveilig maken en zondag lekker weer Nederlands praten onder het genot van Parijs met nog meer Nederlandse au pairs!

Bisous,

Hanan

Ps. Bedankt voor alle reacties! Het is altijd een plezier om te lezen :)

Du vin pour madame?

Hoi allemaal,

Drie weken Frankrijk in the pocket! En dat is te merken. Stokbrood bij elke maaltijd, het wijn drinken begint al om half twee, het kaasplankje is constant aanwezig; ik word omgetoverd tot een echte française! Mijn Frans wordt er met de dag beter op, ik heb zelfs al stopwoorden in het Nederlands en Engels als "oui", "non" en "d'accord".

Naast de dagelijkse routine die ik met de meisjes doorga, heb ik hier al veel meegemaakt. Hetgeen dat me steeds het meest bijblijft zijn de vele feestjes hier, zo ontzettend chic. Ik zit bij een aristocratische familie dus probeer je even in te denken hoe iedereen er op die feestjes uitziet. De meisjes worden in jurkjes en blousejes gehesen, het haar moet perfect zitten, de nette schoentjes worden uit de kast gehaald.

Laatst gingen we met z'n allen naar een feest van de broer van monsieur d'Ouince. Het was 41 graden die dag, maar iedereen zag er nog steeds super chic uit. Déjeuner (de lunch hier, kan vergeleken worden met een uitgebreid diner in Nederland) duurde anderhalf uur. Ik had het klassieke probleem met welk bestek ik moest beginnen, en welk glas voor het water bestemd was en welke voor de wijn. Onder het eten kreeg ik allemaal vragen over Nederland en natuurlijk ook hoe ik het hier vond. Een vrouw vroeg aan mij waarom ze in Nederland raar aan werd gekeken toen ze om twee uur 's middags een biertje bestelde. Zulke kleine verschilletjes zijn grappig om op te merken. De Fransen kunnen ook moeilijk begrijpen dat wij als lunch simpele boterhammen eten, en er maximaal een halfuur over doen.

Nog een ander voorbeeldje. Een week geleden was ik mijn horloge kwijt, dus ik vroeg aan de meisjes of ze mijn horloge (omdat dat toch echt Frans klinkt) hadden gezien, wijzend op mijn pols. Het daaropvolgende kwartier hadden ze alle drie de slappe lach, en ik realiseerde me dat mijn vraag niet helemaal klopte. Een horloge blijkt zo'n grote oude wandklok te zijn. "C'est une montre, une montre!" Weer wat geleerd.

Ook ben ik nog met Valentine en Aliénor en monsieur d'Ouince naar Tours geweest. Hij heeft daar een appartement in het centrum, echt heel mooi. Ik ging met Valentine en Aliénor door Tours lopen, terwijl bonpapa in zijn appartement bleef met zijn nieuwste aankoop: een iPad. De grote zoektocht naar een ijsje was begonnen, maar dat bleek nog lastig te zijn: het was een of andere heilige dag voor Maria (15 augustus) en ik werd raar aangekeken dat ik dat niet wist. Alle winkels waren dicht, behalve good old McDonald's.

Naast dat appartement in Tours en deze hoeve in Le Grand-Pressigny, kwam ik in nog meer verrassende gebouwen terecht. De familie van madame en monsieur d'Ouince bezit zowat elk kasteel in deze regio, dus elke keer als we ergens heen rijden, word ik regelmatig even op mijn schouder getikt om nog even een prachtig château te bekijken, dat toevallig ook van een of andere neef is.

Voordat we vorig weekend in de rivier gingen zwemmen (wat ontzettend vet was!), haalden we vrienden van de familie op om ook mee te gaan zwemmen. Zij wonen deze zomer even in een prachtig kasteel, te vergelijken met de kamers uit Sissi, Pride and Prejudice etc. Hoge fijn gedecoreerde deuren, mooie schilderijen en het meubilair paste er ook helemaal bij. Ik heb mijn ogen uitgekeken!

De kinderen zijn ook steeds meer aan me gewend, alleen zijn ze nu een nieuwe fase ingegaan: me uitproberen. Heel vermoeiend, maar ik moet erdoorheen denk ik.

Valentine is dit weekend 12 jaar geworden. Ze draagt veel verantwoordelijkheid (moet dat ook van haar ouders) en kan soms nogal bazig uit de hoek komen. Toch houdt ze er ook gewoon van om samen met me te kletsen, en te helpen koken etc. Aliénor is de middelste, 8 jaar, en houdt ervan om te dromen en de hele dag te spelen. Daarnaast is ze toch al ontzettend volwassen voor haar leeftijd, wat me blijft verbazen!

Donatienne is 6 jaar en wordt nog echt klein en schattig gehouden. Vooral zij test me uit, door niet naar me te luisteren. Maar zodra die bui voorbij is, is het een schat van een kind.

Dit weekend zijn de eerste spullen al mee naar Parijs genomen door Raphaëlle en Damien. Waarschijnlijk vertrekken wij zaterdag allemaal naar Parijs, aangezien school op 4 september weer begint.

Dus, mijn fiets is al in Parijs, nu ik nog! Het avontuur gaat dan echt beginnen...

Ik houd jullie op de hoogte!

Bisous, Hanan

Mijn eerste week op L'Epinat

Hoi allemaal,

Mijn eerste week op L'Epinat, en wat voor een! Het lijkt om een paar maanden te gaan. Ik heb alle emoties voorbij zien komen, en dat waren er genoeg! Over het algemeen gaat het al veel beter dan aan het begin van de week (best logisch). Ik ben al wat meer gewend, weet hoe de kinderen zich gedragen in bepaalde situaties, en met mijn Frans gaat het steeds beter. Ik sta er echt van te kijken hoe snel het gaat, zelfs voor deze ene week! Elke dag pik ik bijna automatisch woordjes op, vooral doordat de kinderen zoveel tegen me aanpraten. Het voorlezen en de spelletjes die we spelen helpen ook (zoals verstoppertje, tellen tot 30). Als ik iets niet begrijp zeg ik dat gewoon tegen de kinderen, en ze vinden het leuk om me dingen uit te leggen, het doet ze goed dat ze me dingen kunnen leren. 

Het grootste deel van de week heb ik gewoon de dagelijkse routine gevolgd (9 uur ontbijt, daarna aankleden en kamer opruimen, daarna huiswerk) en dat was al redelijk vermoeiend, natuurlijk ook omdat het wennen was. Vrijdagavond, toen Raphaëlle en Damien en de ouders van Maxance kwamen, was ik echt doodop van de voorafgaande dagen. Maar ze zeiden me dat ik nog niet naar bed moest gaan, en wat volgde was het meer dan waard om voor op te blijven. We gingen rond middernacht naar buiten om in de tuin te gaan liggen en naar vallende sterren te kijken, het was echt heel speciaal! Natuurlijk heb ik ook wat wensen gedaan :)

Gisteren zijn we met nog twee andere families gaan kanoën. Was ook heel leuk, ik heb zeker mijn spierballen bijgewerkt en er gratis een rode huid bijgekregen. Deze morgen ging Xavier (de vader van Maxance) even jagen (met pijl en boog). Hij kwam een half uur later terug met een hertje. Of ik ook even wilde komen kijken. Ik was wel benieuwd dus ik liep mee naar het huis aan de bosrand (de "garage", waar alle tools liggen om dieren op te zetten). Je zag de kleur gewoon uit de ogen van het hertje verdwijnen. Terwijl ik medelijden met het beestje had, kwam de rest van de familie even naar de vangst van vandaag kijken, en er klonken tevreden geluiden. Zakelijk werd besproken welk deel voor aan de muur was en welk deel om op te eten. De uitslag was dat de kop en een deel van de nek aan de muur zouden belanden en de rest voor de komende dagen om op te eten is. Ik ben benieuwd!

Deze namiddag zijn we gaan vissen in het meer van het landgoed. Het ging ontzettend goed; de een na de andere vis werd gevangen en op een gegeven moment wilde ik het ook wel eens proberen. Binnen twee seconden was het raak en ik heb mijn eerste vis maar meteen omgedoopt tot de eerste Franse naam die in me opkwam: Sarkozy. Gelukkig voor hem werd Sarkozy niet meegenomen naar de keuken op L'Epinat en zwemt hij weer in het meer.

Vanavond zei Aliénor "Hanan, je t'aime. Tu es ma troisième maman, derrière maman et bonmaman (oma)."

Wat wil je nog meer na pas één week?

Bisous, Hanan

'Anan! 'Anan!

Hoi allemaal,

Sinds zondagavond zit ik hier in Barrou- Le Grand Pressigny. Het is allemaal nog wennen en natuurlijk is er de taalbarrière en heb ik last van heimwee. Iedereen is wel heel aardig en ik ben goed ontvangen bij de opa en oma van de kinderen. Madama d'Ouince (oma) is de burgemeester van Barrou en doet nog veel meer dan dat. Monsieur d'Ouince loopt het grootste deel van de dag gewoon in en uit het huis en houdt van jagen. Overal in het huis hangen delen van dieren die geschoten zijn (vooral veel hertenkoppen en -poten). Als ik naar mijn kamer loop kom ik elke keer langs een hele grote beer die op de leuning van de trap ligt, niet echt een fijn gezicht.

Mijn Frans gaat snel vooruit maar het is natuurlijk nog steeds moeilijk qua communicatie. Ik moet ook op het neefje van de meisjes passen, Maxance van 4 jaar oud, en hij zucht regelmatig van frustratie omdat ik iets niet goed voorlees of zeg. Het is ook heel schattig om de kinderen rap Frans te horen praten (ze gaan er vanuit dat ik alles snap) en hoe ze mijn naam zeggen ('Anan).

Het gaat op dit moment dus nog een beetje stroef en het is echt even moeilijk, maar ik hoop dat vooral de heimwee snel verdwijnt!

Snel meer verhalen hoop ik! (ik heb veel verhalen, maar weinig internet, duim voor me!)

Bisous, Hanan